Murawy kserotermiczne Bogucianka są jedną z najlepiej wykształconych i zachowanych form muraw nawapiennych na terenie Krakowa.

Proponowany użytek ekologiczny obejmuje płat wtórnych muraw kserotermicznych i muraw z kłosownicą pierzastą, wykształconych na stoku wapiennego wzgórza Bogucianka (269,8 m n.p.m.). Wzgórze to stanowi jeden z najcenniejszych przyrodniczo fragmentów Zrębu Tyńca. Jeszcze do połowy XX wieku stanowiło obszar zajęty przez różne postaci łąk – głównie użytkowanych pastwiskowo muraw kserotermicznych i napiaskowych. Cechują się bardzo wysokim zróżnicowaniem flory.

Stałymi gatunkami są żółto kwitnący latem, niski pięciornik piaskowy, trawa strzęplica nadobna oraz obecna we wszystkich płatach na tym terenie (czyli wszędzie i bardzo licznie) chroniona i rzadka w Polce piękna sasanka łąkowa, kwitnąca na przełomie marca i kwietnia. Drugim z gatunków objętych ochroną ścisłą, występującym w obrębie Bogucianki jest rojownik pospolity (sukulent liściowy tworzący niskie różyczkowate rozety w szczelinach skał, gdzie prawie nie ma gleby). Występuje tu także dziewięćsił bezłodygowy (znany m.in. z Tatr i Pienin), który podlega ochronie częściowej. Wśród chronionych gatunków zwierząt, stwierdzono występowanie takich ciekawych gatunków jak wąż gniewosz plamisty i motyl skalnik driada.




Na terenie Bogucianki najlepiej zachowane fragmenty muraw kserotermicznych zlokalizowane są powyżej boiska piłkarskiego i zabudowy mieszkalnej na północ od ulicy Juranda ze Spychowa. Pierwotnie związane były z ekstensywnym wypasem owiec, będącym dominującym typem użytkowania ubogich pastwisk. W związku z zaprzestaniem użytkowania, z upływem czasu w murawach nastąpił powolny spadek liczebności rzadkich gatunków ciepłolubnych, a jednocześnie nastąpił znaczny wzrost udziału i pokrycia ekspansywnych traw jak np. rajgras wyniosły oraz ciepłolubnych zarośli.

Na północnej stronie wzgórza  znajdziemy fragmenty muraw acidofilnych (kwasolubnych), porastających dawne ugory (nieużytki).